Hejsa igen. Jæja Sumarið að verða búið og 1. sept á morgun. Sem þýðir að hann pabbi minn á afmæli á morgun. Elsku pabbi minn innilega til hamingju með daginn, og ég veit að hann verður eftirminnanlegur þar sem þú ert úti á Fuertoventura ásamt mömmu,brynju,erlu,gesti og emílíu mist krúttímýslunni minni. Öfunda þau nú smá viðurkenni það að vera stödd á þarna og sleikja sólina og hafa það hrikalega næs.
Rosa langt síðan ég hef faið á sólarstönd, en það hefur að vísu verið geggjað veður hér í DK, síðustu 2 sumur, en þá er undanskilið sumarið sem er að líða. Þetta er bara búið að vera slappt sumar, eda fyrir utan maí og 2 fyrstu vikurnar í júní. Búið að vera ágætlega heitt svosem en yfirleitt hefur vantað sólina.
Auðunn og Erla bryndís frændsystkini min. áttu bæði afmæli þann 29 ágúst síðastliðinn og vil ég óska þeim innilega til hamingju med afmælid aftur. 
Ég er i danskri mömmugrúbbu. Ljósmóðirin mín skipuleggur fyrsta hittinginn, og svo eftir það að þá hittumst við bara sjálfar heima hjá hvor annarri. Eða gerum e-ð sniðugt. Nú ég náði bara að hitta þær einu sinni áður en eg fór til íslands í sumar. Og var strax frekar neikvæð, hugsaði bara jæja ég hitti þær kannski einu sinni aftur þegar ég kem aftur út og sé svo til hvort ég nenni að vera í þessum hópi. Nú ég var heima hátt i 6 vikur á klakanum og svo varð Ísabella veik með kvef og svona eftir að við komum út, þannig að ég var ekkert að hringja í þær til að láta þær vita að ég væri komin heim. Ég fæ svo símtal frá einni mömmunni fyrir ca. 3 vikum, og þar býður hún mér að vera með í fræðslu hvað varðar ungbarnamat, og ég þygg það og bara ánægð með að hún skyldi hringja í mig. Nú ég mæti, það er ljósmoðir á staðnum og það er bara verið að tala um ungbarnamat og brjóstagjöf og soleiðis mál. Vááá hvað það var erfitt, ég ekki búin að tala dönsku neitt að ráði í ca. 6 mánuði. En þetta hafðist og ég náði að rúmpa nokkrum setiningum út úr mér og það var nottlega rosa gaman að sjá litlu krílin aftur. Nú svo er ákveðið að hittast heima hjá einni mömmunni að viku liðinni. Og ég var alla vikuna að hugsa um hvort ég ætti að mæta eða ekki. Hugsaði sem svo að þær nenntu nú ekki að hafa mig með í hópnum, því þær voru búnar að vera hittast í nokkur skipti og svona og svo hugsaði ég ææææii ég er ÍSLENDINGUR og þarf ekkert á að halda að vera í danskri mömmugrúppu og e-ð þannig. Er þetta ekki týpiskt fyrir íslending að hugsa svona eða....... er ég bara svona klikkuð. Nú ég sef varla nóttina fyrir hittinginn því ég er svo stressuð hvort ég eigi að mæta eða ekki. Nú ég hunskast af stað til hennar Louise með hana Ísabellu og það var svona ágætt ég reyni að tala aðeins og fylgjast með þeim tala og reyni að halda í við þær og skilja allt sem þær eru að tala um. Kaupmannahafnarbúar tala nefnilega hratt, get ég sagt ykkur. En þetta hefst og ég þrauka í 2 tíma og við tölum um hvað við eigum yndisleg börn og svona hitt og þetta. Ég hugsa allan tímann hvort ég eigi að bjóða þeim næst heim til min og ákveð svo að gera það og þær verða voða glaðar. Nú ég er að farast úr stressi að fa þær hingað heim og búin að plana að gauti hringi í mig og svona og tjekka hvernig allt gangi fyrir sig. Nú svo koma þær og við erum sem sagt 5 mömmur og börnin eru 6. Því það er ein sem á tvíbura og þau eru svo sæt, stelpa og strákur. Nú þær dásama íbúðina og garðinn minn og það bara gengur allt vel, ég útskyri fyrir þeim að við umgöngumst aðallega íslendinga þótt svo við búum í DK, þetta er nú bara skömm að skrifa þetta en svona er þetta hvar sem maður er í heiminum að þá rottum við íslendingar okkur alltaf saman, alveg merkilegt. Sem sagt þá bara tali ég ekki mikila dönsku þessa dagana og þær skilja það allt saman og segja bara við mig að ég geti barað stoppað þær ef að ég skilji ekki e-ð, og allt bara gengur voða vel. Eftir þennan dag að þá er ég svo ánægð að hafa boðið þeim heim og ekki gefist upp á grúppunni að þið trúið því ekki. Við erum að fara í babybio í næstu viku. Og ég bara get ekki beðið, hlakka svo mikið til að hitta þær og börnin og æfa mig í að tala dönsku. Já það sem ég á við í þessum langa pistli mínum er að maður á ekki að gefast upp eða halda alltaf e-ð, þú veist ekkert hvað fólk er að hugsa í kringum þig og þú getur ekkert vitað það nema spyrja hreinlega eða bara vera soltið opin sjálf/sjálfur, og jákvæðnin hún kemur manni langt. Svo ég ætla reyna tala rosa mikið og æfa mig súpermikið alltaf þegar við hittumst, og það er vikulega. Því þetta er besti undirbúningurinn fyrir mig áður en ég byrja aftur í skólanum. Endilega ef þið eruð ekki viss eða ykkur líður undarlega eða finnst ykkur ekki vera velkomin eða bara hálf utangátta einhversstaðar í skola,vinnu eða í vinahopi ekki gefast upp STRAX látið aðeins reyna á þetta og sjáið til hvort ástandið batni ekki, gerið hlutinn með jákvæðu hugarfari, mætið jákvæðin til leiks og bara verið hress og verið þið SJÁLF Jæja vona að mín lexía geti kannski hjálpað þér lesandi góði. Aldrei að vita haaaa. En skrifa aftur þegar við erum búin að fara í bíó ég og Ísabella.
En mig langar að enda þessi skrif með að þakka kærlega fyrir okkur þann 07.07.07 síðastliðinn, en þá giftum við okkur og skírðum hana Ísabellu Ósk. Þetta var yndislegur dagur og allt var svo frábært og yndislegt í alla staði og það voru svo margir sem glöddu okkur þennan dag og vil ég koma sérstökum þökkum til allra sem voru með okkur þennan dásamlega dag. Er verða of væmin en maður giftir sig bara einu sinni.
Einnig vil ég Óska vinkonu minni henni Erlu Sif og Sigga innilega til hamingju með litlu prinsessuna sína. 
KYS&KRAM fra DK 